- 15 juni 2026 -

Babybezoek

“Er bestaat niet zoiets als een baby”[1] verklaarde de Britse kinderarts en psychoanalist D.W. Winnicot en hij vervolgde dat “een baby met iemand erbij” wél bestaat.

Hoeveel te duidelijker wordt deze uitspraak tijdens dit babybezoek. Avida-Grace is geboren op 26 weken met een geboortegewicht van vijfhonderddertien – 513 – gram.  Alleen was zij een vogel voor de kat. Deze baby kent alleen geen bestaan.
Gelukkig werd Avida-Grace onmiddellijk omringd door een massa ‘iemanden’. De eerste maanden vooral dokters en verpleegkundigen met dat hele hebben en houden aan technische apparaten en uitvindingen waarover een UZ beschikt. Niet in ploegendienst maar 24/7 permanent: moeder die niet van haar zijde week, ‘erbij’ was. Zij kolfde moedermelk die milliliter na milliliter met een pipetje – zelfs een koffielepeltje nog te groot – druppeltjesgewijs leven gaf. Vader, broers en zussen die haar met open armen wilden verwelkomen. Veel te lang moesten zij wachten tot de boreling uit die warme couveuse mocht, zo kil aan de buitenzijde.

Dit alles was zeven maanden geleden. Vandaag zien wij Avida-Grace ons met wijd open ogen aanstaren, glimlachen zelfs, we voelen haar grijpen en graaien naar onze vingers. Haar mobiliteit krijgt enkel vorm in allerlei samen-met relaties: in de draagdoek bij moeder, in het autozitje naast broer, in de kinderwagen met vader. Zich alleen verplaatsen zit er echt niet in, nog niet.
De kleine wordt op schoot genomen, geknuffeld, gezoend, gewiegd, gedragen. Letterlijk en figuurlijk het leven binnen gedragen door de mensen rondom haar. Die mensen lachen haar toe, kirren, bazelen en frazelen tegen haar, stoten onverstaanbare klanken uit die luidkeels vertellen: ik zie jou, ik zie jou graag, groei op kleintje, word mens samen met mij.
Tijdens ons gekeuvel zien wij Avida-Grace in haar slaapnestje wriemelen, we horen haar sabbelen en ademhalen en uiteindelijk haar stembanden bezigen om aan te kondigen dat het etenstijd is. Wie komt ‘erbij’, wie komt bij mij en voedt mij? krijst ze in de rondte.

Het proficiat voor moeder en vader krijgt extra waarde door Winnicots uitspraak, want zij engageren zichzelf tot ouderschap, zij kiezen ervoor iemand te zijn die ‘erbij’ is tot de baby op eigen benen kan staan. Pas dan wordt een baby een zelfstandig mens. En dan verliest hij de naam baby.
Eens te meer maakt het leven duidelijk hoe waar het is dat een mens pas mens is in relatie tot een ander.
Proficiat mama en papa. Welkom gracieus brokje leven, welkom Avida-Grace.

[1] Geciteerd in Siri Hustvedts ‘Ghost stories’ dat om nog veel andere redenen een boeiend boek is.