- 8 januari 2026 -

Binnenrijm van bloed

Wanneer haar moeder ernstig ziek wordt, keert Antjie Krog na een jaar afwezigheid terug naar haar geboorteplek in de provincie Vrijstaat. Dieper dan ooit voelt Krog zich verbonden met de vrouw die haar het leven gaf, en met haar wortels. Desondanks lijken moeder en dochter, beide schrijvers, soms als dag en nacht te verschillen. In ontroerende briefwisselingen dagen de twee elkaar uit om hun situatie en leefwereld te begrijpen. En zo blijkt dat de geschiedenis van hun moederland misschien wel de belangrijkste factor is die hun leven bepaalt.

Antjie Krog schrijft met humor: “Nu ik Campbell lees, moet ik denken aan Conan Doyle, die na de Boerenoorlog een rake typering gaf van de Afrikaners: je neemt Hollanders die vijftig jaar tegen het machtige Spanje hebben gevochten en mengt ze met Frans hugenotenbloed. Dan kneed je ze zeven generaties lang met hevige oorlogen tegen inheemse Afrikaanse volkeren en dieren, zodat ze leren paardrijden en schieten als geen ander. Stop ze daarna vol met oudtestamentische wraak en het geloof dat God ze hier heeft neergezet, en je hebt de geduchtste vijand…”
En ze zet zwart op wit ernstige meningen op papier: “Een bruine schrijver vroeg onlangs waarom er maar steeds wordt geroepen dat zwarte schrijvers eens moeten ophouden om over apartheid te schrijven, terwijl de Boere na honderd jaar nog steeds niet over de Boerenoorlog zijn uitgeschreven.”

Passeren de revue: dood-zwijg-complotten, Breyten Breytenbach, gemengde huwelijken om mee te pronken of om hard te gaan lopen – afhankelijk van waar men woont, Nelson Mandela, de corruptie van de zwarte regering en de zwarte schaamte hierbij, Hendrik Verwoerd, haar blanke huid en zwarte ziel vs. haar moeders witte apartheidskijk op de wereld.

Antjie Krog, ‘Binnenrijm van bloed’, vertaling Robert Dorsman, uitgeverij De Arbeiderspers, 9789029554268.