Dream Count is de urgente roman van de auteur van ‘Amerikanah’ en ‘We moeten allemaal feminist zijn’. Het is een sprankelende vertelling over de keuzes die we maken en de keuzes die voor ons gemaakt worden. Adichie richt haar scherpzinnige blik op vier vrouwen die allen worstelen met de vraag: hoe eerlijk moet je naar jezelf toe zijn om lief te kunnen hebben en bemind te worden?

De rampspoed waarvan sprake is geïnspireerd op het onverkwikkelijke verhaal van Dominique Strauss-Kahn, die door een kamermeisje van het hotel waar hij logeerde, beschuldigd werd van verkrachting en de haast rechteloze positie van dat zwart kamermeisje tegenover de autoriteit van een witte man.
Bij het lezen van Chimamanda Ngozi Adichie staat mijn potlood niet stil, er zijn zovele schitterende quotes aan te duiden.
“Amerika is geweldig omdat het het enige land is dat in theorie gelooft in gelijkheid, ook al is het in de praktijk anders gesteld.”
“Waar gaat de liefde naartoe als we ophouden van iemand te houden?”
“Als je eenmaal begint na te denken, kun je daar nooit meer mee ophouden, dus het is beter om er niet aan te beginnen.” Een uitspraak die Adichie niet echt ter harte neemt, want uit elke passage, uit elke zin blijkt hoezeer ze heeft nagedacht over wat ze zijn aan het zeggen is.
“Het is makkelijk om verdrietig te zijn; verdriet is laaghangend fruit. Voor hoop en geluk moet je hoger reiken…” En ondanks alle pijnlijke gebeurtenissen die beschreven worden en mistoestanden die worden aangeklaagd, vervult elk boek van Adichie mij met hoop.
*******
Chimamanda Ngozi Adichie, ‘Dream Count, vertaling Adiëlle Westercappel, uitgeverij De Bezige Bij, 9789403132778.